Roodenburg kwam tijdens de coronaperiode openlijk in verzet tegen het vaccinatiebeleid. Hij weigerde zelf coronavaccins toe te dienen, waarschuwde patiënten voor mogelijke risico’s en deed bij patiënten onderzoek naar mogelijke vaccinatieschade. Het tuchtcollege verwijt hem daarbij onder meer dat hij te stellig communiceerde, buiten medische richtlijnen handelde en onvoldoende wetenschappelijke onderbouwing gaf voor sommige van zijn uitspraken.
Dat daarover discussie mogelijk is, staat buiten kijf. Maar juist daarom is de uiteindelijke straf zo ingrijpend. Doorhaling betekent niet corrigeren of tijdelijk begrenzen, maar iemand feitelijk uit zijn beroep zetten.
Een arts moet binnen professionele normen werken, maar geneeskunde vraagt óók om zelfstandig klinisch denken, een geweten en de ruimte om medische consensus ter discussie te stellen. Zeker achteraf verdient de coronaperiode een open debat over wat goed ging en wat niet.
Wie kritisch was, hoeft daarmee niet automatisch gelijk te hebben. Maar een gezondheidszorg waarin afwijkende artsen uiteindelijk alleen nog veilig zijn wanneer zij zwijgen, zou evenmin een gezonde ontwikkeling zijn.
De zaak-Roodenburg gaat daarom inmiddels over méér dan één huisarts. Ze raakt aan een fundamentelere vraag: hoeveel ruimte laten we artsen nog voor twijfel, gewetensbezwaren en medische tegenspraak?
Meer lezen:
De Andere Krant – Huisarts Frank Roodenburg
Oud-advocaat fileert uitspraak tegen huisarts Roodenburg
Bekijk de reportage over de zitting en uitspraak:
YouTube – reportage over Frank Roodenburg